Opowieść o żywocie Izaaka Jakuba Blumenfelda, któy przeżył dwie wojny światowe,

trzy obozy koncentracyjne i był obywatelem pięciu ojczyzn.

Grüss Gott! Cześć, Panie i Panowie! Zdrawstwujtie towariszczi! Szalom Alejchem! Innymi słowy - pokój wam i waszym domom. Jeśli mnie pytasz, jak się czuję, odpowiem Ci szczerze: chwała Bogu, doskonale, gdyż mogłoby być jeszcze gorzej. Ale nawet gdybyś mnie nie pytał, też bym ci to powiedział - czyś widział Żyda, który przemilczałby to, co raz już zdecydował się powiedzieć? (...) Nie szukaj, proszę Cię, logiki w moim losie, ponieważ nie ja kierowałem wydarzeniami, ale one mną - ja nie byłem ani kamieniem młyńskim, ani wodą, która nim obraca, byłem jedynie zbożem do zmielenia i nieznane mi są zamiary Młynarza, niech się święci Jego imię na wiek wieków. Nie szukaj logiki także w wydarzeniach historycznych, które warunkowały mój los - one nie mają logiki, chociaż być może mają jakiś ukryty sens. Ale czy dane jest człowiekowi dowiedzieć się, jaki jest ukryty sens przypływów i odpływów, słonecznych protuberancji i wczesnego zakwitania przebiśniegów, miłości czy muczenia
krowy? (...)
Powiedz mi, bracie mój, czy jest logika w tym wszystkim? Albo w tym okropnym żarcie, że Grecja i Serbia wzięły się za ręce i skoczyły w krwawą otchłań po stronie ententy, Turcja zaś, ten odwieczny agent angielski, nie wiadomo dlaczego opowiedziała się przeciwko Wielkiej Brytanii, Bułgaria sprzymierzyła się ze swoimi tureckimi ciemiężycielami i rzuciła w wojnę przeciwko swojej oswobodzicielce Rosji, która ze swej strony... i tak dalej, i tym podobne.
Pierwsza wojna światowa jest jednym z owych dwu wielorybów, na których, jak wyrażali się starożytni, stanie moje opowiadanie. Drugim wielorybem jest, oczywiście, druga wojna światowa, i jeśli teraz stanąwszy drugą nogą na wielorybie, zacznę rozwodzić się nad sensem i bezsensem tej najstraszliwszej ze wszystkich wojen, to jak nic będzie po mnie już na samym początku, ponieważ wieloryby historyczne bardzo rzadko pływają równolegle.

Pięcioksiąg Izaaka jest opowieścią o niezwykłych losach dwóch Żydów – krawca i rabina z małego miasteczka w Galicji. Paradoksy i kaprysy historii XX wieku periodycznie zmieniały im ojczyzny, ideały narodowe i obozy koncentracyjne, żeby w końcu pozostawić ich w głębokiej zadumie nad sensem i bezsensem wojen. Tragiczna w swej wymowie opowieść o zderzeniu jednostki z absurdami wielkiej historii została opowiedziana z subtelnym ironicznym dystansem i okraszona typowym żydowskim humorem, który dla bohaterów staje się jedynym sposobem, by oswoić wszechobecną śmierć i zniszczenie, jakie towarzyszą im nieprzerwanie począwszy od okopów I wojny światowej, przez baraki Flossenbürga, aż po gułagi sowieckiej Kołymy. Angel Raymond Wagenstein, wybitny bułgarski pisarz i scenarzysta filmowy, ur. 17 października 1922 roku w Płowdiw; dzieciństwo spędził we Francji, dokąd wyemigrowała jego sefardyjska rodzina, uciekając przed prześladowaniami politycznymi lewicy. Wrócił do Bułgarii po ogłoszeniu amnestii i w liceum związał się z ruchem antyfaszystowskim. W 1944 roku za drobny akt sabotażu został aresztowany i skazany na śmierć. Przed egzekucją uratowało go wkroczenie armii radzieckiej. Po wojnie skończył studia filmowe w Moskwie. W swoim dorobku Wagenstein ma ponad 50 scenariuszy do filmów fabularnych, dokumentalnych i animowanych, które były realizowane przez różne kinematografie w Europie i na Dalekim Wschodzie. Wiele z tych filmów otrzymało prestiżowe nagrody na bułgarskich i międzynarodowych festiwalach, m. in. film Sterne w reżyserii Konrada Wolfa został uhonorowany w 1959 roku nagrodą specjalną jury na festiwalu w Cannes. Zapoczątkowany Pięcioksięgiem Izaaka powieściowy tryptyk ( Dалеч от Толедо ; Сбогом, Шанхай ) szybko stał się światowym bestsellerem i został wydany m. in. w Niemczech, Francji, Włoszech, Izraelu, Czechach, Hiszpanii (także w kilku krajach Ameryki Południowej), w Stanach Zjednoczonych (włącznie z Kanadą), a także w Australii i Nowej Zelandii. Angel Wagenstein jest laureatem wielu nagród bułgarskich i międzynarodowych, w tym m.in. nagrody paryskiej Sorbony (2002; za Dалеч от Толедо ) oraz nagrody im. Jeana Monneta za najwybitniejsze dzieło literatury europejskiej (2004; za Сбогом, Шанхай ). W 2009 został honorowym obywatelem swojego rodzinnego Płowdiw.